Egzotyczna perliczka

pee perli perTroszkę informacji o perliczkach…..

Perlice to rodzina w rzędzie kuraków obejmująca dziewięć podgatunków. Najczęściej spotykaną jest perlica dzika, która jest bezpośrednim przodkiem perlicy domowej. Perliczkę udomowiono na przełomie I i III tysiąclecia p.n.e. Ptak ten był znany w starożytnej Grecji i Rzymie. Perliczki występują w Afryce na południe od Sahary. W niektórych rejonach północnych była aklimatyzowana. Z powodzeniem gatunek introdukowany na Karaibach i południowej Francji. Perliczki są stosunkowo dobrymi nioskami. Średnio od samiczki można uzyskać do 100 jaj rocznie. Jaja perlic charakteryzują się bardzo grubą skorupą, trzy razy grubszą i mniej porowatą niż kurze. W temp 3-7 stopni można przechowywać je nawet do roku bez utraty walorów smakowych i jakościowych. Jajka te zawierają znaczne ilości karotenu i vit.A, mają znacznie niższą zawartość cholesterolu niż jaja kurze ponadto mogą być spożywane przez osoby ze stwierdzoną alergią na białko kurzego jaja. Polecane w rekonwalescencji po przebytych chorobach. Mięso perlic jest wyjątkowo smaczne w zasadzie ciężko je porównać nawet do dziczyzny(m.in bażantów). Jest lekkostrawne i nie zawiera tyle cholesterolu co mięso kurze.
Rosoły są po prostu wyśmienite. Rasa drobiu nieco niedoceniana w Polsce….Ciężar perliczki domowej wynosi od 1,4kg do 2,2 kg. Istnieją odmiany tzw brojlerowe uzyskane drogą selekcji największych przedstawicieli gatunku. Mają też odpowiednio większą masę ciała. Perlice w stanie dzikim osiągają masę 1kg. Potrafią szybko fruwać ale na odległości nie dłuższe niż 5km. Przemierzają znaczne odległości podczas żerowania. Forma udomowiona praktycznie zatraciła zdolność samodzielnego wysiadywania jaj. W tym celu używa się mamek-kwok lub inkubatorów. Niekiedy samiczka usiądzie na gniazdku ale stanowi to wyjątek. Najczęściej dochodzi do tego jak ptaki mają duży teren, który może nieco przypominać ich naturalne warunki bytowe. Bardzo łatwo potrafi zdziczeć, wystraszona lub zdziwiona potrafi bardzo mocno hałasować. Jest płochliwa, ostrożna i stosunkowo ciężka do oswojenia. Hodowla z racji jej natury najlepiej udaję się w wolierach lub wybiegach zewnętrznych krytych siatką od góry. Jest wyjątkowo odporna na warunki bytowania.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s